روایت عبدخدایی از شور دیدار امام (ره)

محمد مهدي عبدخدايي دبير كل فداييان اسلام و ازياران شهيد نواب صفوي كه پيش از انقلاب، سالهاي زيادي را در زندان و تبعيد به سر برده است به نقل خاطره اي از12بهمن 57، روز ورود امام خميني به تهران پرداخت. محمد عبدخدایی که با خبرنگار «فردا» گفتگو می کرد با اشاره به شور هیجان خاصی که آن روز بین مردم وجود داشت گفت: در 12 بهمن 57 من با موتور به سمت بهشت زهرا حركت كردم. گفته بودند كه امام مستقيما از فرودگاه به بهشت زهرا مي آيد. در آنروز انبوه جمعيت را مي ديدم كه در حال حركت به سمت بهشت زهرا بود. خواست امام اين بود كه درروز 27 دي ماه، بعد از فرار شاه خائن به تهران باز گردد. اما به دستوربختيار فرودگاه بسته شد. تا اينكه بر اثر فشار افكار عمومي و رهبري هاي خوب آيت الله مطهري و آيت الله طالقاني در 12 بهمن اعلام شد، امام به ايران باز مي گردد. وقتي به بهشت زهرا رسيدم سيل عظيم جمعيت را ديدم كه منتظر ورود و سخنراني امام بودند. مردم در بهشت زهرا با نان خالي و نان بربري و به شكل بسيار ساده از همديگر پذيرايي مي كردند. وي در ادامه افزود: آن روز تمام وجودم پر از احساس شعف و هيجان بود. من سالها زنداني سياسي بودم. از سال 30تا 32 و35تا 43، زندان، تبعيد و شكنجه هاي فراواني ديده بودم. آن روز احساس كردم تمام مبارزات من و انقلابيون به بار نشسته و ثمر داده است. مي خواستم پرواز كنم. همچنان در بين جمعيت جلو مي رفتم تا چهره امام را از نزديك ببينم. وقتي امام صحبت مي كرد، عده اي كف مي زدند. عده اي الله اكبر مي گفتند. اين نشان مي داد كه اين رهبر عظيم الشان توانسته تمام گروه ها را با افكار متفاوت در يك جا متمركز كند. آن روز شاهد اتحاد و يكدست بودن مردم بودم. اين مبارز زمان طاغوت در ادامه صحبت هايش گفت: در آن روز من مردمي را ديدم كه پس از سخنراني امام سرشار از ذوق و شادي بودند. منزل ما در آن روزها در خيابان مولوي بود. وقت برگشت از بهشت زهرا هنوز به منزل نرسيده بودم كه روزنامه كيهان با تيتر بزرگ، جمله ماندگار امام كه(من دولت تعيين مي كنم) را چاپ كرده است. آن لحظه شور وهيجاني در من ايجاد شد كه بي سابقه بود. نفهميدم كه چطور از بهشت زهرا تا منزل را كه حدود 20 كيلومتر بود پياده آمدم. من هيچ گاه آن روز را فراموش نخواهم كرد. دبير كل فداييان اسلام بزرگترين دستاورد نظام را تا امروز اين طور بيان كرد: اگر انقلاب ايران به رهبري امام به پيروزي نرسيده بود، دنيا تك قطبي مي شد. آن موقع كه مبارزه عليه شاه شروع شد، يك قطب آمريكا و قطب ديگر شوروي بود. آن زمان گفته مي شد اگر خواستار يك حكومت ملي هستيد، بايد به يكي از اين قطبها نزديك شويد. در حاليكه خيلي زود كمونيستها شكست ايدئولوژي خوردند و بعد از آن دچار شكست تكنولوژي و اقتصادي نيز شدند. عبد خدايي در ادامه گفت: انقلاب ما باعث شد كه وحشت ملتهاي ديگر در برابر آمريكا و شوروي بريزد. امروز وقتي به دنيا نگاه مي كنيم مي بينيم علاوه بر ايران، ونزوئلا، اكوادور و ديگر كشور هاي كوچك نيز توانسته اند در برابر قدرت ما فوق طبيعي آمريكا بايستند. وي در ادامه افزود: مهمترين دستاورد انقلاب، ايستادگي ملت ايران در برابر آمريكا است. مبارزه ما در جهت داشتن انرژي هسته اي بسيار مهمتر از داشتن دانش هسته اي است. ما در انقلاب به يك خواست ملي رسيديم، كه عزم ايستادگي در برابر قدرتهاي بزرگ است. كشور ما پرچمدار اين جريان شده است و اين مطلب مهمي است. عبد خدايي در پايان مهمترين معضل فعلي كشور را عدم آگاهي جامعه از مسائل موجود علمي و سياسي مطرح كرد و گفت: آمدن رسانه هاي تصويري جامعه ما را، از مطالعه كتاب و تحقيق دور كرده است. اين مطلب باعث تاسف است. فارغ التحصيلان ما مدرك گرا هستند نه علمي گرا. درست است كه ما به دانش هسته اي دست يافته ايم اما بايد علل عقب ماندگي علمي را از بين ببريم. جامعه ما داراي جوانان پويا مي باشد و اين بسيار ارزشمند است. ما در يك مبارزه عظيم پيروز شديم. دولتمردان بايد تمهيدات لازمي بينديشند كه كشور را به جامعه اي عالم تبديل نمايند. آنها بايد بدانند كه جامعه جاهل از نظر علمي بسيار آسيب پذير است.