هدف پیش نویس قطعنامه ایجاد جنگ روانی است

یک کارشناس روابط بین الملل معتقد است پیش نویس قطعنامه سوم شورای امنیت فقط برای ایجاد یک جنگ روانی علیه ایران است.

دکتر علی کرمی استاد دانشگاه و کارشناس امور بین الملل در گفتگو با خبرنگار «فردا» در خصوص قطعنامه سوم شورای امنیت گفت: افزایش فشار از طرف شورای امنیت بر ضد ایران تناقض آشکار با مذاکرات ایران و آژانس دارد . شورای امنیت از قطعنامه سوم به عنوان اهرم فشار برای متعادل کردن گزارش البرادعی به نفع شورای امنیت استفاده می‌کند. وی تاکید کرد: شورای حکام و شورای امنیت در هر زمانی که البرادعی اقدام به تهیه گزارش برای پرونده هسته‌ای ایران نموده، شروع به فشارهای جدید کرده‌اند. اما این پیش نویس قطعنامه به نتیجه نخواهد رسید زیرا مواضع ایران در برابر آژانس و شورای امنیت مشخص است.

کرمی در ادامه افزود: در اینجا این سوال پیش می آید که آیا آژانس انرژی هسته‌ای از دید شورای امنیت یک مرجع رسمی به شمار می‌رود یا نه؟ چطور آنها مرجع رسمی خودشان را به رسمیت نمی‌شناسند؟ مگر سازمانهای اطلاعاتی و جاسوسی آمریکا نظر به صلح آمیز بودن فعالیتهای هسته ای ایران نداده اند؟

این کارشناس مسائل سیاسی هدف شورای امنیت را زیر سوال بردن رسمیت اعتبار آژانس خواند و آن را خطرناک قلمداد کرد و گفت: این رفتارها از سوی شورای امنیت نشان دهنده چند مطلب است. آنها فهمیده‌اند که تحریم‌ها روی ایران اثر گذار نیست. همچنین ایران از مواضع خود در هیچ موردی عقب نشینی نمی‌کند. آنها نتیجه گرفته اند، فعالیت‌های هسته ای ایران صلح آمیز و این فشارها و جلسات شورای امنیت کارساز نیست. این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه پیش نویس قطعنامه سوم عاملی جهت ایجاد جنگ روانی علیه ایران است گفت: با توجه به تفاهمات ایران با آژانس، بر گشت پرونده هسته ای ایران از شورای حکام به آژانس حق کشور ما است. این پیش نویس فقط برای ایجاد یک جنگ روانی بر علیه ایران استفاده می شود. کرمی در ادامه افزود: در این برهه خاص مواضع سیاسی ایران تغییر نخواهد کرد. در سال گذشته ما مسئله سانتریفوژها و افزایش نیروگاه هسته‌ای را داشتیم. این نشان داد که ایران دست از مواضع خود بر نمی دارد. شورای امنیت نیز موظف است تا انتهای ماه فوریه در نوشتن قطعنامه سوم دست نگه‌ دارد، تا گزارش آژانس و البرادعی اعلام شود. مطمئناً حتی اگر قطعنامه هم صادر شود نتیجه ای برای آنها نخواهد داشت. این کارشناس امور بین الملل با یادآوری این نکته که نوشتن این قبیل قطعنامه‌ها علاوه بر این که یک فشار سیاسی برای ایران و برای آژانس تلقی می شود ، در ظاهر می تواند برای کشورهایی که با ایران همکاری های اقتصادی دارند نیز ایجاد فشار نماید ادامه داد: طبیعتاً همه کشورها منافع خودشان را اصل می‌دانند. اما با اطمینان می‌گویم که ایران برای کشورهایی مثل روسیه و چین و همین‌طور کشورهای اروپایی بسیار مهم است. به این دلیل که ایران بازار بزرگی برای این کشورها به شمار می رود.

وی ادامه داد: همچنین مطمئنا این کشورها از این تقابل به نفع خودشان استفاده خواهند کرد. آنها دست از همکاری با ایران بر نخواهند داشت. مگر چین و روسیه عضو رسمی شورای امنیت نیستند، که در همین فاصله زمانی روسیه به ایران سوخت هسته ای می‌فرستد. این استاد دانشگاه فشار علیه ایران را فقط معطوف به فعالیتهای هسته ای نمی داند و گفت: اصلاً فشار هسته‌ای علیه ایران فقط مربوط به بحث هسته‌ای نیست. این بحث بیشتر به خلع ایران از پیشرفت‌های فن‌آوری‌های نوین و ممانعت نمودن از این مسئله که دانشمندان ایران نتواند به پیشرفت‌هایی در زمینه نانو تکنولوژی و بیو تکنولوژی و غیره قایل شوند. زیرا آنها می دانند که ایران در زمینه های علمی گام های بلندی را بر می دارد. آنها می‌خواهند که کشورهای در حال توسعه عقب مانده بمانند. برای آنها جلوگیری از پیشرفت مهم است و اصلاً بحث حقوق نیست. کرمی در ادامه یادآور شد: مگر کشور ما عضو NPT و یکی از پیشرفته‌ترین و فعال‌ترین کشورها در این زمینه نیست. اما علیه ایران رفتارهای تبعیض‌آمیزی وجود دارد. به عنوان محقق ما در دسترسی به کوچکترین وسایل با مشکل مواجه هستیم. در مقابل کشوری مثل اسرائیل با 200 کلاهک هسته‌ای با برد 5000km هیچ مشکل و فشاری را در برابر آژانس احساس نمی‌کند. آژانس حتی حق اجازه ورود و بازرسی را در اسراییل ندارد. اما در مقابل کشور ما بدون یک برگ سند تخلف و اجازه ورود ناظران آژانس بر فعالیت‌های هسته‌ای باز هم با فشار روبرو است. وی در ادامه تصریح کرد: ما می‌توانستیم کارهای زیادی در مقابل این جبهه‌گیری ها انجام دهیم. اما با انجام یک کار قانونمند، تحت قوانین بین‌المللی بهترین حالت را محقق کردیم. این فشارها و پیش‌نویس قطعنامه بیشتر به دلیل نزدیک بودن انتخابات مجلس شورای اسلامی در ایران نیز می‌باشد. هدفشان را می توان ایجاد اختلاف در کشور عنوان کرد. دکتر کرمی در پایان عنوان کرد: تمام کشورهای اروپایی سعی می‌کنند در مواجه با ایران سیاست یکنواخت و متعادلی را در پیش بگیرند. سیاست آنها در برابر ایران مانند موضع آمریکا نیست. کشورهای اروپایی در روابط تجاری، قراردادهای میلیاردی با ایران بسته اند.

به طور مثال همین کشور فرانسه، که یکی از مخالفان سر سخت ایران و هم‌پیمان با آمریکا است، دارای قراردادهای میلیاردی شرکتهای نفتی با ایران است. چین نیز یکی دیگر از اعضای شورای امنیت دارای قرارداد گازی با ایران می باشد. در عمل کشورهای اروپایی کار و فعالیتشان را با ایران ادامه می‌دهند و با کشور ایران مناقصه‌های اقتصادی برقرار می‌کنند.