مرشد و آگاهی دهنده

با مطالعه در زندگی امام و رابطه او با مردم در دوران قبل و بعد از انقلاب به این نکته مهم برمی‌خوریم که امام در بیشتر مواقع نه فقط به عنوان یک رهبر کاریز ما و نه تنها به عنوان یک مرجع تقلید بلکه به عنوان یک تعلم و مرشد نیز عمل می‌کرده است.

وی در وادی تعلیم و تربیت هم از لحاظ عملی و هم در وادی نظری، استادی نمونه بود. او با روش‌های تربیتی خویش موفق شد جامعه‌ای را که سال‌ها بلکه در دو سه قرن اخیر در خمودی و ضعف و بهاست به سر برده و به نوعی بی‌تفاوتی سوق داده شده بود پیشگام نهضت بزرگ دینی ساخته و تحولی عظیم در آن به وجود آورد.

حضرت امام در برخورد با مردم بر نقش زیربنایی فرهنگ تاکید مکرر داشت. وی فرمود: فرهنگ مبدأ همه خوشبختی‌های ملت‌ است ـ آن چیزی که ملت‌ها را می‌سازد فرهنگی صحیح است. و برای آموزش این فرهنگ صحیح به مردم روش‌های خاصی داشت. حضرت امام در برخورد با مردم بر نقش زیربنایی فرهنگ مبدأ همه خوشبختی‌های ملت است ـ آن چیزی که ملت‌ها را می‌سازد فرهنگ صحیح است و برای آموزش این فرهنگ صحیح به مردم روش‌های خاصی داشت.

امام با شناخت عمیقی که از متن توده‌های جامعه ایران داشت به نحو فوق‌العاده موفقیت‌آمیزی آنها را در جهت خواسته‌ها و اهداف خود به حرکت درآورد. امام رضوان ‌ا... تعالی علیه پیروزی انقلاب را به طور عمده مدیون فداکاری و از خودگذشتگی این قشر عظیم از جامعه می‌داند.

لذا همواره به نقش مستضعفین در انقلاب اشاره می‌کند و می‌فرماید: ما مجدداً می‌گوییم یک موی سر این کوخ‌نشینان و شهید دادگان به همه کاخ و کاخ‌نشینان جهان شرف و برتری دارد.